Latest Blogposts

De riddercultuur

De middeleeuwen (400 – 1400) was vooral de tijd van de rijcultuur van het ridderschap.

Opleiding tot ridder

Om een ridder te worden moest je zoon zijn van een ridder of uit een adellijke familie komen, veel geld of veel land hebben. Om ridder te worden moest je zo vroeg mogelijk met je opleiding beginnen.

  • Als 7-jarige ging de toekomstige ridder naar een andere ridder om te leren voor ridder. Bij die ridder werd hij eerst page. Hij knapte enkele klusjes op (zoals de kok helpen, het eten rondbrengen) en leerde hoffelijkheid van de vrouw van de ridder, de jonkvrouw.
  • Op 10-jarige leeftijd leerde hij met wapens omgaan.
  • Als hij 14 jaar was, werd hij schildknaap. Hij verzorgde het paard van de ridder en poetste en repareerde de wapenuitrusting. Als hij dat allemaal kon mocht hij mee op een veldslag. Als hij moed had bewezen mocht hij ridder worden, maar niet voordat hij minstens een keer zijn ridder had gered in een veldslag.
  • Als een schildknaap ridder mocht worden, dan moest hij een wit gewaad dragen. Vevolgens moest hij de hele nacht bidden in een kapel (de nachtwake). De volgende morgen werd hij in de kerk tot ridder geslagen.

Riddercultuur

Het ridderpaard

Een goed ridderpaard moest in de hitte van de strijd op de kleinste hulpen 100% reageren. Het paard moest snel, wendbaar en exact voorwaarts, achterwaarts en zijwaarts gaan en tegelijk sterk genoeg zijn om de ruiter en zijn wapen en harnas te kunnen dragen.

Een harnas woog 25 tot 35 kilo. Daarom werd het ridderpaard zeer zorgvuldig uitgezocht en zeer zorgvuldig behandeld, omdat het leven van de ridder ervan af hing en het paard de ridder een leven lang begeleidde. De ridders bekapten dan bv. ook persoonlijk de hoeven van een paard.

Een paard werd in die tijd als veulen beschouwd, totdat alle tanden gewisseld waren en het paard 5 jaar was. Als de page veertien jaar oud was, werd hij een schildknaap. Ook startte de opleiding van zijn toekomstige ridderpaard.

Het 5-jarige paard werd vaak met een hol bit, dat gevuld was met honing, ingereden, zodat het paard met vreugde het bit aannam en een fijne mond kreeg.

De middeleeuwse kandare wordt vaak als gigantisch martelwerktuig neergezet, maar in die tijd werd met de juiste hand met volledige lichtheid gereden.

Een zorgvuldig opgeleid paard werd in die tijd 30 jaar en de ridder werd gemiddeld iets ouder dan 40 jaar. Paard en ruiter werkten dus een leven lang samen.

Beroemde ridders

Er zijn vele beroemde ridders met even beroemde strijdrossen. De juiste man, op de juiste plaats, op de juiste tijd bepaald altijd de geschiedenis en zo’n man was Karel de Grote (beeld hiernaast).

Grootmeesters uit de riddertijd zijn niet echt bekend, omdat eigenlijk elke ridder zelf zijn paard opleidde.

0 reacties op “De riddercultuur

Plaats een reactie


*